όπως το ονόμαζαν οι παλιές- είναι ένα μικρό μαχαίρι που οι μάγισσες το χρησιμοποιούσαν συχνά στα ξόρκια και τα δεσίματα. Αυτό το μαχαίρι φτιαχνόταν από τη μάγισσα στη γέμιση του φεγγαριού. Το αθάμι ήταν μαχαίρι διαφορετικό στη χρήση και στη μορφή από το κοπίδι του Δαυίδ. Το κοπίδι του Δαυίδ είχε τη δύναμη να κόβει τους δεσμούς ανάμεσα σους ανθρώπους. Το αθάμι είχε μια γενικότερη χρήση. Ήταν το μαχαίρι που χρησιμοποιούσαν οι μάγισσες σε κάθε είδους μαγική εργασία. Με αυτό το μαχαίρι έκοβαν και μάζευαν τα βοτάνια, χάραζαν τα κεριά και τα κουκλάκια με τα σύμβολα και τα ονόματα (εκτός αν ήταν για χωρισμό, οπότε χρησιμοποιούσαν το κοπίδι του Δαυίδ).
Με το αθάμι έκοβαν τις ρίζες και έσκαβαν το χώμα για να κρύψουν τα δεσίματα. Το αθάμι έπρεπε να φτιαχτεί με τη γέμιση και πριν κυκλώσει το φεγγάρι. Το λεπίδι καμωνόταν από καθαρό ασήμι και δενόταν με μαύρη λαβή.
Στην επόμενη πανσέληνο η μάγισσα έβγαζε στο φως της Σελήνης το αθάμι και το βουτούσε στα νερά της Γης. Στις θάλασσες και τις πηγές. Το πρώτο κόψιμο που έπρεπε να κάνει το αθάμι για να «ζωντανέψει» ήταν το χέρι της μάγισσας.
Με την άκρη του μαχαιριού τρυπούσε απαλά το δάχτυλό της και άφηνε να στάξουν μερικές σταγόνες από το αίμα της πάνω στο λεπίδι.
Με αυτόν τον τρόπο ξύπναγε τη δύναμη του μαχαιριού και το έδενε με την ενέργεια και την επιθυμία της. Το τύλιγε έπειτα σε μαύρο βελούδο και σε κάθε πανσέληνο το άφηνε να καθρεφτίσει το φως του φεγγαριού στην λεπίδα του.
Με το μαχαίρι αυτό μάζευε τα βότανα και έκοβε τα κλαριά από τα δέντρα για να χρησιμοποιήσει στα ξόρκια της. Με το αθάμι έκανε τα «ξεσταυρώματα» για να διώξει τα «εμποδίσματα από το δεμένο»
Συχνά το άλειφαν με υγρό μόσχο ή το θυμιάτιζαν με μαύρο για να το καθαρίσουν και να μεγαλώσουν τη δύναμή του. Πριν χαράξουν τα κουκλάκια για τα ερωτικά δεσίματα βουτούσαν το κοπίδι σε εσθίρ και έπειτα έγραφαν τα ονόματα των εραστών πάνω στα κεριά με τη μύτη του.
Για προστασία η μάγισσα έγραφε πάνω στη λεπίδα του το όνομά της και τα ονόματα των ατόμων που ήθελε να προστατεύσει. Τα έγραφε με κόκκινο μελάνι και έπειτα το έμπηγε στο χώμα, μπροστά στο κατώφλι της, για να εμποδίσει το κακό να περάσει την πόρτα της. Έτσι πίστευαν πως το κακό «θα κοπεί στα δυο» πάνω στο αθάμι.